Trui@art-niva.be

Interview met Erna Mouton  naar aanleiding van de tentoonstelling  3 x kijken









Erna Mouton is geen dame van grote woorden, ‘mijn taal dat is de beeldtaal’ zegt ze. Haar interviewen is dus meer een „samen kijken” naar haar werk.


Haar atelier is bijna een verlengstuk van haarzelf, ‘Het is fenomenaal wat mijn atelier met mij doet’ zegt ze, ‘ik mag mij nog zo mat voelen, als ik hier binnenkom, dan heb ik weer goesting.’


Het is die goesting die het atelier uitstraalt. Ik kijk rond. Aan de muren grafieken, de pers staat klaar, in het midden een groot werkvlak.


Voor het waarom van haar kunst volgt geen diepzinnige uitleg:

‘Ik teken gewoon graag, ik tracht niet echt de realistische vorm te vinden, wel iets herkenbaar waar een zekere dynamiek in zit, een zekere kracht aanwezig is’ Die realistische vorm dat is voor Erna het paard, als symbool van kracht, van het aardse.


Ondertussen toont Erna hoe ze te werk gaat.

‘Ik speel graag met texturen en kleurtonen,’ en daar aarzelt Erna. We kijken rond in het atelier, naar de grafieken die er hangen. ‘Niet dominant,’ gaat ze verder ‘ maar toch een zweemke kleur, voor de sfeer.’ Terwijl ze praat overlegt ze met zichzelf. ‘ Okers, groenen, bruinen, roest, geen heldere kleuren, altijd discreet.’ Hoe discreet ook, die kleuren maken haar werk uniek, ze stralen een sfeer uit die met zwart-wit niet haalbaar is.


‘Ik maak tekeningskes, vaak klein, en vergroot ze. Deze photoshop ik dan en print ze op transparanten, daarmee belicht ik mijn koperplaten.’ Erna toont een aantal transparanten. ‘Ik fotografeer ook texturen’ en ze toont hoe ze combineert.’ Het is zo boeiend dat ik vergeet dat we met een interview bezig zijn. De transparanten worden op en bij elkaar gelegd, er ontstaan telkens nieuwe beelden. ‘Het is een zoeken en aanvullen’.


Vroeger tekende en schilderde Erna, ik vraag hoe ze tot grafiek gekomen is.

‘In het regentaat hadden we een grafiekleraar, hij heeft me leren kijken naar grafiek. Hij maakte enkel lijnetsen, ik besefte dat er veel meer met grafiek te doen was. Met mijn pensioen in zicht, heb ik mij in de academie ingeschreven voor de cursus grafiek.


Ik dacht toen niet dat het mij zo zou meeslepen, dat ik zo gedreven met die grafiek zou bezig zijn. Ik volg nu al 16 jaar academie, in Gent en in Anderlecht. Ik blijf leren en zoeken, omdat ik het zoeken boeiend vind. Het geeft altijd een uitdaging om verder te gaan, die evolutie is boeiend en eindeloos.’


En dat maakt het werk van Erna meteen ook zo interessant, altijd weer nieuw en toch duidelijk herkenbaar. Sterk werk waar het plezier en de goesting waarmee het gemaakt is in door zindert.




Dit interview verscheen ook op de blog www.truigysseling.be

Erna Mouton - interview