Trui@art-niva.be

Hendrik Braem

Verdun

14 /18


Oogstmaand,

ik herinner me dat het koren hoog stond, toen ik klein was …

nu ik groot ben staat het er kort bij , voor zover ik het nog kan zien, er is al een tijdje geoogst.

Eindeloos zijn de akkers waar je doorheen fietst,

ze strekken zich uit van Le Nord, doorheen de hele Picardie

en daartussenin liggen alom verspreid honderden dodenakkers,

vaak met een altaarsteen bij de ingang :

“Their Name liveth for ever more”,  

a stone of remembrance van Edwin Lutyens.


En omdat enkel de indruk van een beeld dat op je netvlies gebrand staat voor mij  hier tekort schoot besloot ik er negatieven van te maken.

Natuurlijk is er een achterliggend verhaal, het vervaagde verhaal van twee grootvaders die het slijk van de loopgraaf hadden overleefd.
Ik heb ze nooit gekend, maar weet wel dat die ene na een shellshock, opgedaan tijdens de slag aan de Marne, naderhand, uit weerzin en uit schuldgevoel het besluit  had genomen dat zijn dochter –mijn moeder- een semester Engels moest studeren in Exeter en een semester Frans moest doen in Grenoble.

Daarom ben ik op stap gegaan tussen de korenvelden vanaf La Rue du Zac / Zakstraat bij Le pont d’Achelles tot aan “Le kilomètre Zéro” bij Pfetterhouse aan de Zwitserse grens.


Naast de weidse akkers waren er enkele locaties waar de huidige romantiek van het landschap een enorm verschil inhoudt met wat er honderd jaar geleden was, ik denk aan het verdwenen dorp Craonne in de Champagne of aan Ornes en Bezonvaux bij Verdun.

En er waren ook de “hoogten” die een bittere nasmaak nalieten zoals  “La Main de Massiges”,  “La Butte de Montfaucon ” , “La Butte de Vauqois” , “Le Vieil Armand”.

Het zijn namen die hier veel minder gekend zijn dan Mesen, Ploegsteert, Zonnebeke, Passendaele en Langemark.
Daarom heb ik mijn beelden genomen, in Frankrijk.






vorige tentoonstellingen van Hendrik Braem


- Schrijvers door het glazen oog

- Niva stelt tentoon in het CAT

- Fotografiek