Trui@art-niva.be

Dit interview is een eerste gesprek in de reeks

‘Kunst in verandering’

Interview met Sus Van Poucke

Op mijn vraag naar verandering in haar werk reageert Sus nadenkend : mijn werk was vroeger diffuser, meer uitgepuurd, maar er kwam een zekere saturatie.


Techniciteit speelde vaak geen rol meer, ik bedoel  de techniciteit van het tekenen naar een realistisch beeld. Zoals ik onlangs ergens las:  je moet niet zo nodig bewijzen dat je kunt tekenen! Conclusie, wie kan zingen kan beter fluiten, de schrijver mag zwijgen op zijn blad en de wiskundige mag zich grandioos misrekenen, enz…


De fotografie holt voorop en we worden vriendelijk maar kordaat verzocht haar niet te volgen.


Het genieten van een borstelstreek op doek : het mag. We trekken strepen en krullen, metsen, blazen, krabben en ploeteren doorheen de verf. Maar oh wee, hoedt u voor het realistische beeld, je imago gaat zowaar naar de hel.


De niet ingewijde staat erbij en kijkt ernaar en … begrijpt het niet. Juist hij behoort niet tot de elite, want, zo wordt er gezegd : “kunst is voor de elite”. De elite knikt wijsgerig en gaat door … zich te vervelen. Ode aan de nieuwe dictatuur : het onbegrijpelijke begrijpen.


Word dus depressief-, schizofreen-,  hyperactief-creatief.

Een moedeloze moeheid overviel mij … en ik ging terug, op zoek, naar af. Terug naar de oude meesters, ontroert door de Oosterse kunsten en kwam onverwachts terecht bij mijn aanbeden Meesteres Henriette Ronner-Knip in de wereld waar de dieren nog spraken. Moe van vergezochte intellectuele uitlaten over wat kunst is en hun eindeloze theorieën.


Soms vraag ik me af, zal het dier ooit als volwaardig aanzien worden in de kunst? De mens eens niet als middelpunt van het universum in zijn eindeloze hoogmoed. Zijn zij immers niet onze broeders?


Nog vele anderen met mij deden en doen een schuchtere poging hen te zien en te begrijpen, met vooral in het hart de vraag “hoe zien zij ons?”.

Gewapend met borstel en verf, maar vooral met liefde voor het onderwerp, en met de heimwee naar een ver verleden, zoals Herman Van Veen het zo mooi verwoordde.

Sus van Poucke

Kunst in verandering